Mijn 2e Dag in HJ Vogelkijkhut

De reis erheen

15 april 2017, het loopt tegen de paasdagen aan. De weersverwachting ziet er niet helemaal verkeerd uit, dus ik besluit toch maar een dag op pad te gaan. Vergeet niet dat de natuur er na een regenbui altijd heerlijk fris uitziet. Er ligt nog genoeg werk thuis voor de website maar uiteindelijk gaat het vooral om de praktijk ervaring.

Omdat ik gezien de paasdagen wat ruimer in de tijd zit besluit ik om de hut in Emmen nog een keer te gaan bezoeken. Deze hut heeft bij mijn eerste bezoek een goede indruk achtergelaten, dus wie weet?

Vrijdagochtend de koffer in de auto, zodat ik direct uit het werk kunnen vertrekken. Zal je altijd zien dat het werk een beetje tegenvalt. Rond een uur of half vijf kon ik dan eindelijk richting Emmen. Dit ligt een kleine 200 km bij mij vandaan.

Ik had een hotel geboekt zodat ik zaterdag op tijd bij de hut kon zijn, zonder eerst twee uur in de auto te moeten zitten. Ik ben in verschillende files terecht gekomen, dus ik was pas rond acht uur in het hotel.

Ik kijk op het gemak mijn spullen nog een keer na. Lensen schoonmaken, batterijen vullen en natuurlijk de geheugenkaartjes nakijken, eventueel leegmaken en formatteren. Alles klaar, dan vroeg slapen want de wekker gaat om half zes.

Aankomst bij de hut

Het is nog maar negen minuten rijden vanaf het hotel. Ideaal dus! Omdat ik er al een keer geweest ben hoef ik ook niet te zoeken. Als ik aankom moet ik toch weer lachen. De bezoeker van de hut heeft hier namelijk een eigen parkeerplaats. Hoe mooi is dat!

Het is ongeveer een honderd meter lopen naar de hut. De weg er naartoe is duidelijk aangegeven met bordjes “fotohut” dus dat kan niet missen.

Geen werk aan de winkel

Het mooie hier is dat je eigenlijk niet veel hoeft te doen. De setting is prima. Er worden zelfs takken meegenomen vanuit het buitenland waar mossen op groeien die wij hier niet hebben. Dat alleen al kan zorgen voor een bijzondere foto.

Er word echt iedere dag gevoerd dus dat hoeft ook niet en de vijver ligt er altijd prima bij. Je kunt  hier veel meer foto’s kunt maken van vogels die niet direct aan de vijver zitten. Dit komt omdat het rond de vijver helemaal open is. De vogels zitten vaak eerst en de bomen er omheen en komen dan naar voren en naar beneden. Omdat het zo ruim is heb je dus ook altijd het maximale aan licht voor de hut.

Dit is voor iemand die geen lichtsterke lens heeft best wel een pluspunt. Omdat je zo kunt fotograferen krijg je ook niet de standaard foto van een vogel aan de waterkant  met de bekende spiegeling erbij. Dit blijft natuurlijk ook altijd mooi maar nu kun je wat meer foto’s maken van een vogel in een natuurlijke omgeving. Op een mooie tak of tussen de bladeren.

Bijzondere setting

Wat mij hier opvalt en daar wil ik toch even iets over zeggen is de setting. Voor de hut ligt de vijver. Deze ligt iets dieper als dat je gewend ben. Meestal is alles zo gemaakt dat je lens op een hoogte zit dat hij net boven het water uitkomt. Bij deze hut zit je lens wel een halve meter boven het wateroppervlak. Is dit erg, nee totaal niet.

De kanten lopen schuin omhoog waardoor er een wat bredere strook ontstaat met prachtig fris groen. Zet hier een groenling in en je hebt een prachtig plaatje. Uiteraard ook iedere andere vogel. 

Na deze stook is er ongeveer één tot twee meter met grassen en lage struikjes. Hierachter komen de bomen of struiken.Ik weet eerlijk gezegd niet wat het zijn. Deze zitten nu allemaal in nieuw fris groen blad. Omdat er wat ruimte is gehouden tussen de vijver en de bomenstruiken, kun je hier foto's maken met een prachtige onherkenbare groene achtergrond. Zoals hierboven te zien is.

Dit kan lang niet overal, maar hier is dat erg mooi gedaan. De bomen of struiken zijn ook niet zo hoog. Ongeveer twee tot drie meter hoog. Hierdoor heb je overal goed licht. Soms is de iso maar 250 bij een sluitertijd van 1/500 sec. en f8. Dit zal bij de gemiddelde boshut denk ik niet lukken. 

Fotograferen

Om 06.39 uur maak ik dan mijn eerste foto. Een tjiftjaf die op één van de mooiere takken komt zitten. Ik had nog niet eens een proeffoto gemaakt dus ben ondertussen op zoek naar de juiste instellingen op mijn toestel.

Ik fotografeer vandaag vanaf een pittenzak dus de stabilisatie gaat als eerste uit. 300 MM, iso 800, f3,8  sluitertijd 1/100 sc. De foto is gelukt maar ik wil toch zeker naar 1/300 van een seconde.

Al snel zijn er wat groenlingen en goudvinken rond de hut, dus er kan volop gefotografeerd worden. En dan om 07.20 uur , totaal uit het niets land er een jonge havik. Nu hoef ik mensen die ervaring hebben met het fotograferen van roofvogels niets te vertellen. Maar voor diegene die dit voor de eerste keer mee maken. Vooral geen paniek, rustig en kalm blijven.

Mijn lens wijst op dat moment alleen totaal de andere kant op. Geef ik nu een ruk aan mijn toestel? Dan weet ik zeker dat ik niet meer dan één foto kan maken. Roofvogels  zijn erg schuw en hebben een zeer scherpe blik. Hij zou dus schrikken en meteen wegvliegen.

De kunst is nu om hem rustig te laten worden. Dat kun je zien aan zijn gedrag, als je goed oplet. Hij blijft veel om zich heen kijken en ik draai mijn lens alleen als hij de andere kant op kijkt. Zo lukt het mij om in vier stapjes mijn lens op de vogel gericht te krijgen. Iedere keer als hij de andere kant op kijkt draai ik weer wat bij. 

Nu ik hem eenmaal in het vizier heb kan het feest beginnen. Hij blijft helaas maar een  paar minuten. Maar ik heb wel mijn eerste mooie foto’s van een havik, want die had ik nog niet. De dag kan eigenlijk al niet meer stuk. Als ik weer een beetje tot rust ben gekomen, kan ik mij weer goed concentreren op wat er nog meer voor de hut gebeurt.

Het is de hele morgen een komen en gaan van vogels. Vooral de goudhaan en de groenling laten zich op allerlei manieren fotograferen. Het is dan altijd een kwestie van kiezen welke vogel je waar wilt proberen te  fotograferen. Ook rekening houdend met de achtergrond.

Tussendoor komen er natuurlijk ook nog andere vogels. Gekraagde roodstaart, rietgors, zwartkop om maar wat te noemen de gekraagde roodstaart is maar drie seconde geweest, maar ik heb hem wel op de foto.

Het leuke is, als je eenmaal voldoende foto’s hebt, je iets kieskeuriger gaat worden en dan neem je wat meer de tijd om te wachten zodat een vogel precies op het mooie plekje komt.

Dit levert vaak de net iets mooiere plaatjes op. Zo ben ik eigenlijk de hele dag druk bezig. Af en toe probeer je toch ook nog weer wat aan je instellingen te veranderen. Gewoon om te kijken wat het effect is. Iets over- of juist onderbelichten geeft soms een veel mooier beeld.

Tot slot

Enfin , ik heb het tot zes uur volgehouden en dus een prachtige dag gehad. Net voor ik wilde gaan stoppen zie ik nog iets in mijn rechterooghoek aan komen huppelen over de grond. Mijn gedachte was een muis of zo. Maar nee, het was een prachtige hermelijn.

Ik ken eigenlijk geen hut waar hermelijnen worden waargenomen. Het is ook geen alledaagse verschijning. Omdat ik hier zo door verrast werd maakte ik nu zelf de fout te snel te bewegen en weg was hij. Echt balen dat ik geen foto heb kunnen maken. Maar wat een schitterende verschijning. Al met al een top dag. 

De dag erna kreeg ik nog een bericht dat de hop voor de hut zat. Die had ik graag willen fotograferen maar misschien een volgende keer want die gaat er zeker komen. Eén ding weet ik zeker en dat is dat je hier nooit weet welke verrassing je voor je lens gaat krijgen.