Mijn dag in Sallanden

Op de dag van mijn bezoek aan boshut Sallandse Heuvelrug, gaat mijn wekker weer erg vroeg. Een kleine rekensom: zes uur gaat de zon op, het is anderhalf uur rijden, nog even ontbijten en een bakkie koffie en een half uurtje spullen klaarzetten in de hut. Als je snel telt weet je dan dat de wekker om drie uur gaat. De fotoapparatuur heb ik de avond ervoor weer helemaal in orde gemaakt. Lenzen zijn schoon gemaakt, batterijen zijn vol en de geheugenkaartjes leeg.

Het gaat een drukke dag worden. Ik heb beloofd om een testje te gaan doen met, wat ik noem, een eenvoudig set. Ik gebruik hierbij de Canon 600D en de 55/250 f4/5.6 . Dit ga ik doen omdat ik het idee heb dat er mensen zijn die misschien ook een keer een hut zouden willen huren, maar denken dat het met de spullen die zij hebben, niks gaat worden. Ik wil aantonen dat dit echter geen reden hoeft te zijn om geen hut te huren.

Verder neem ik ook mijn video camera mee. Het is nog steeds mijn idee om in iedere hut een leuke film te maken. Ik denk namelijk dat dit een beter beeld geeft van wat er zich voor zo’n hut allemaal kan afspelen. En als laatste neem ik een camera mee met afstandsbediening. Deze wil ik dicht bij de vogels plaatsen, om op deze manier de vogels van heel dichtbij te kunnen fotograferen.

Vraag je je af waarom ik al die moeite doe? Schuilhutfotografie is voor mij een schitterende hobby geworden. Ik hoop door erover te vertellen en natuurlijk mooie beelden te laten zien, anderen te inspireren om dit ook te gaan doen. Ik probeer mensen voor wie dit nieuw is een beetje wegwijs te maken in fotohuttenland.

Na exact anderhalf uur ben ik bij de hut. Ik vind het heel prettig dat het duidelijk aangegeven is waar ik kan parkeren. Ik loop eerst even rond zonder spullen om even te kijken waar de hut precies is. Dit blijkt maar een klein stukje lopen te zijn. Ik ga mij dus ook geen breuk sjouwen en ik loop gewoon twee keer. Ik moet zeggen, drie toestellen, twee statieven, filmcamera, eten, voer en een paar lenzen is alles bij elkaar toch nog een behoorlijk gewicht.

Ik leg al mijn spullen in de hut en ga dan eerst buiten aan de gang. Ik zie een mooi schepnet staan. Daarmee ga ik eerst de vijver even schoonmaken. Er drijft niet veel vuil in, dus dat is vrij snel gebeurd. Hierna verander ik een klein beetje aan de setting. Ik heb binnen in de hut al zitten kijken wat de plekjes zouden worden waar ik de vogels zou willen hebben. Dit is belangrijk i.v.m. het plaatsen van het voer.

Ik ben langer dan verwacht bezig om de camera met afstandsbediening buiten te monteren. Het is voor mij ook de eerste keer dat ik dit probeer, dus is dit niet echt raar. Als de camera eenmaal op zijn plek staat, ga ik het voer plaatsen. Er ligt voer in de hut, maar ik neem zelf ook altijd voer mee. Het zou onverwachts toch eens op kunnen zijn in de hut.

Ik ben er eindelijk klaar voor. Mijn camera staat op statief en ik heb een paar proeffoto’s gemaakt. Er is ondertussen voldoende licht en de eerste vogels verschijnen. Ik weet ondertussen zeker dat er bij iedere hut vogels zitten die precies weten wat er gaat gebeuren. Zodra ik in de hut ga zitten duiken ze op het voer. Ze weten gewoon, als er iemand rond heeft gelopen is er daarna volop eten.

Ik maak tussen het fotograferen door mijn filmcamera in orde en natuurlijk ook mijn oude vertrouwde 600 D. Dit is het toestel waar ik jaren geleden weer mee begonnen ben. Toen ik deze kocht is het fotografie-virus direct weer in mij gekropen .

Al snel is het een drukte van jewelste voor de hut. Het zijn de meest voorkomende vogels, mezen en vinken, die voor een ware vogel-invasie zorgen. Ik zit ondertussen mijn filmcamera en drie verschillende fototoestellen te bedienen. Een soort topsport, al zeg ik het zelf. Ik heb het er zo druk mee dat ik erachter kom dat ik voor alle mooie momenten gewoon te laat ben. Vechtende spechten, jongen die gevoerd worden. Ik zie het wel, maar heb er geen enkele foto van. Ik besluit even een kleine pauze in te lassen.

Ik ga even rustig zitten kijken wat er allemaal gebeurt en besluit om mij te concentreren op één situatie en met één toestel. Ik ben nu een stuk rustiger en begin nu wel mooie plaatjes te schieten. In deze hut heb je ook een zeer ruim overzicht over de hele setting. Je kunt gewoon niet alles tegelijk in de gaten houden. Je moet er gewoon situaties uitpikken waarvan je denkt dat er wat leuks kan gebeuren en je daar dan op focussen.

Zo zijn er de hele tijd al drie grote bonte spechten voor de hut die met grote regelmaat met elkaar in de clinch liggen. Dus ik wil hier gewoon een foto van hebben. Het lukt mij gelukkig om dit vast te leggen, gewoon door een poosje alleen de spechten te blijven volgen.

Wat hier gebeurt, is iets wat ik ook bij andere hutten wel eens meemaak. Zo zitten er tien tot twintig vogels en zo zit er niets meer en blijft het angstig stil. Mijn eigen idee hierover is dat het vaak te maken heeft met een roofvogel die of komt overvliegen of in de buurt zit. Vandaag kwam de sperwer echt heel laag over de setting heen scheren. Op andere momenten dat het stil viel, kon ik geen rover ontdekken, maar je kunt ook niet alles zien vanuit de hut. De vogels komen ook allemaal op hetzelfde moment weer terug.

De dag verloopt erg snel. Dat komt denk ik doordat het af en toe gewoon extreem druk is voor de hut. Af en toe komt er ook even een eekhoorn langs. Dit blijven toch altijd leuke beestjes om te zien. Dan ineens verschijnt er een vuurgoudhaantje. Hij zit er echt prachtig bij. Helaas, voordat ik mijn lens gericht heb, is hij alweer vertrokken. Ik baal wel echt van deze gemiste kans. Het valt niet mee om dit beestje goed op de foto te krijgen. Dit was wel mijn kans.

Er komen ook met grote regelmaat vier jonge appelvinken op de setting. Voor mijzelf en ik denk ook voor vele anderen is de appelvink één van de favoriete vogels. Zeker als ze dichtbij komen en je een mooi portretje kunt maken. Ze hebben dan vaak een boze of norse uitstraling. De ouders komen helaas niet voor de hut. Jammer, want ik vind een volwassen Appelvink wel één van de mooiste vogels.

Mijn test met de Canon 600 D brengt mij precies waar ik er op gehoopt had. Het levert een serie hele mooie foto’s op . Ik wilde graag aantonen dat je met zo’n set ook al hele mooie foto’s kunt maken. niet iedereen heeft nu eenmaal een 500mm f4 l lens. Natuurlijk zit er verschil in kwaliteit , maar als je gewoon eens een keer een hut wil uitproberen en dit is wat je hebt, hoeft dat geen belemmering te zijn. Helaas voor mij waren de batterijen wel sneller leeg dan dat ik vooraf verwacht had. Ik heb dus niet met ideale lichtomstandigheden kunnen fotograferen. Dus dit is een goede reden om het nog een keer te herhalen. Al doende leert men.

Zo tegen een uur of vijf begint de vermoeidheid toe te slaan. Ik denk eraan om mijn spullen op te gaan ruimen als ik verderop in de bomen wat zie bewegen. Ik pak mijn verrekijker en spot een roofvogel. Kan niet met zekerheid zeggen wat het is. Maar dit is wel een goede reden om nog even te blijven zitten. Ik hou mij echt doodstil en heb mijzelf volledig gecamoufleerd. Maar helaas ik zie hem op een gegeven moment wegvliegen. Ik blijf natuurlijk hopen dat hij terugkomt. Dan zie ik nog wat verder in het bos een grote vogel landen. Weer pak ik de verrekijker. Een grote blonde buizerd. Ik denk: ‘Come on, make my day!’ Maar helaas geen van beide rovers komen echt dichtbij de hut.

Het is ondertussen 19.00 uur geworden. Ik ben er klaar mee. Vanaf vanmorgen drie uur is het een behoorlijke dag geweest. Ik moet ook nog anderhalf uur rijden om weer thuis te komen. Al met al is het een heerlijke, soms spannende dag geweest die weer leuke plaatjes oplevert. Jammer van de roofvogels maar je kunt niet altijd zes gooien. Ik weet wel zeker dat ik hier weer een keer terug ga komen.